ece ulusum ve selçuk yöntem

Bugün Şeb-i Arus etkinliğini sunacak olan Selçuk Yöntem’le buluştuk. Mevlânâ ile başlayan sohbetimiz Yöntem’in bıyıklarına kadar uzadı. Gerisini siz düşünün…

0-8Instagram’da gezinirken, bir videoya denk geldim. Selçuk Yöntem, Nâzım Hikmet’ten bir şiir okuyor, insanlar da ona hayran hayran bakıyordu. Yöntem’in duruşu ve sesinden etkilenmemek ne mümkün! Yakında bir şiir albümü çıkaracak, doya doya dinleyeceğiz. Kötü adamı canlandıracağı bir projesi de yoldaymış. Ama ondan önce Şeb-i Arus etkinliği için bugün Zorlu PSM’de sahnede olacak. Yöntem’le yoğun temposu arasında oturup sakince sohbet ettik.

■ Mevlânâ sizin için neyi ifade ediyor?
Hoşgörü, sevgi ve paylaşmak… Bir de elbette aşk. Bu aşk sadece insanla değil; Yaradan’la, o büyük güçle bağlantılı bir aşk… Zaten Mevlânâ’nın sevgisi ve hoşgörüsü hayata geçirilse, dünyada hiçbir sorun olacağını sanmıyorum.

■ 1200’lü yıllarda söyledikleri bugün hâlâ geçerli. Çok haklı olduğunu hep görüyoruz ama uygulamada bir sorun var. Sizce neyi gözden kaçırıyoruz?
O yıllardan bu zamana insanoğlunun korkunç bir şekilde eksiye doğru gidişi var. Kendi mahvetmeye yönelik bir gidiş… Teknolojinin de etkisi büyük. Esasında teknoloji tekerleğin bulunuşundan itibaren insanlara çok yardım etti ama Mevlânâ dönemindeki ruhu zaman içinde vahşi bir para ve kapital tutkusuyla tükendi. Çoğunluk mutlu değil. İnsanların bir zamanlar ortak duyguları vardı, göz göre yok oldu. Çok üzücü…

■ Mevlânâ’nın aşka dair benzetmeleri çok naiftir; bülbül, sema, bağ… Şimdi bu tür benzetmeler kalmadı. Yeri doldu mu, bilmiyorum.
O zamanki özlem, duygu ve coşku ile günümüzdeki farklı. Orada doğadan başlayan bir aşk var. Şimdi ise çaresizliğin, yetersizliğin aşkı… Listeyi uzatabiliriz; ekonominin zayıflığına duyulan aşk ya da arkadaşa, sevgiliye, ihanete ve terk edilmişliğe duyulan aşk da var. Bu tür etkenler insanları başka bir kafaya getiriyor. Bu zamanla o zamanın gerçeklikleri bağdaşmıyor. Yansımaları da farklı çünkü günümüzde umutsuzluğun ve çaresizliğin aşkı var.

■ Derin düşünüyorsunuz. Bunların farkında olmak size bir sorumluluk mu yüklüyor yoksa başka soruların peşinden mi götürüyor?
İnsan kendinde olan duygularla hareket ederse üzülmez. İnsan olma duygusuna sahipsek bu normalliktir ve büyütülecek bir yanı yoktur. Fakat bunun normal değilmiş gibi düşündüğümüz bir dönemdeyiz. Günümüzde neyin çatışmasını yaşıyoruz, bakın, hamile kadına tekme bile atılabiliyor! Acımasızlık hâkim. İnsan olalım yeter.

■ Acımasızca şeyler yaşanırken bir yandan naif bir işle uğraşıyorsunuz, sanatla. Bu nasıl bir ikilem?
Çok etkileniyorum ama esasen başına gelen kişileri daha çok etkiliyor bu olaylar. Sizi ise zedeliyor ve işinizi daha ağdalı bir hale getiriyor. Ama şunu bilmek lazım ki bu dünyayı sanat kurtarır. Sanata sarılmalıyız. İnsanla, insanın ruhu, dokusu ve sevgisiyle ilgilenen bir eylem. Ve sanatla uğraşanın kötü bir şey düşünecek vakti olamaz.

■ Biraz konuyu değiştirelim. Google’a adınızı yazdım ve bana “Şunu mu demek istediniz: Selçuk Yöntem gençliği” diye karşılık verdi. Gençliğiniz neden çok merak ediliyor ki?
(Kahkaha atıyor.) Bilmiyorum, neden acaba? Gerçi evet, o zamanlar bedenim gelişmemişti. Farklıydım. Saçlarım simsiyahtı şimdi beyazlar geldi. Bir beden büyüdüm. Onun dışında hemen hemen aynı sayılırım. Tabii ki aynı değil yahu, değişiyor ama aynı kalmaya çalışıyor insan. Özen gösteriyorum.

■ Röportajlarınızı karıştırdım da size neden sürekli kadınlar soruluyor, çözemedim!
(Gülerek.) Bilmiyorum! Gerçekten hiçbir fikrim yok. Belki şiir albümü yaptığımdan. Olayı Aşk-ı Memnu dizisi değiştirdi. Onun etkisi olabilir.

■ Kadınlar hakkında çok hoş şeyler söylemişsiniz. Ben de bu sefer erkekleri sorsam. Hep öyle bir ayrım vardır değil mi?
Kadınlar ve erkekler… İkisi de başka varlıklar. Yapısal, düşünsel ve mantıksal olarak çok farklıyız. Burada didişmenin bir âlemi yok bence. Herkes birbirini olduğu gibi kabul etsin, hayat böyle akıp gitsin. İnsanlar karşısındakini kendine benzetmeye çalışıyor. Bu doğru değil ve çatışmalarla mutsuzluklara neden oluyor. Gerçi söylemesi kolay da bu kâinatta birbirimizi anlayamayacağız.

■ Siz aşk hakkında güzel tespitler yapıp doğru tavsiyeler veren, kadınların dilinden anlayan, romantik ve samimi biri olarak anılıyorsunuz. Bu gerçek hayatta romantizmi zorluyor mu?
Bunu düşünmemiştim. Ne yaşıyorsam söylemlerimde de onu dile getiriyorum. Romantizmi çok severim. Güzel bir şey, insanı çocuksu kılar. Ama sürekli romantizme dalıp melankolik olmanın da anlamı yok. Ama gerçek romantizmi yakalamak kolay değil. Herkes kendini yakalamış gibi kandırıyor, yakalamak için çaba gösteriyor ya da yakaladığını varsayarak kendini kandırıyor. Acele etmemek lazım, beklemeli.

■ Siz söz ettiğiniz romantizmi yakaladınız mı?
Kim ne kadar çok yakalamışsa ben de o kadar yakaladım. (Gülüyor.)

■ Bir röportajınızda yaşınızın sizi daha derinlere inmenizi sağladığını söylemişsiniz. Nedir o derinler?
Aslında eksik bir anlatım olmuş. Derin derken şunları anlatmak istedim: Yaşanmışlık olunca hayatta patinaj yaptığınızı, yanlış yaptığınızı ve bizi üzen şeylerin ne kadar gereksiz olduğunu anlıyorsunuz. Bazı şeyler çok boş. Hayatı zorlaştıran biziz. O çok gereksiz duygularla bocalayıp kendini yok etmeye çalışmak, insanları kırmak, ilişkilerde gereksiz zaman harcamak… Bunlara bakıp anlamsız olduğunu düşününce, yol alıyorsunuz. Ben derinlikten bunu kasettim.

‘Macbeth’i oynamak isterdim’
■ Empire’a göre şu sıralar filmlerde en çok kötü karakterler seviliyormuş. Bizim dizilerde de öyle bir akım var sanki. Siz kötü adam olacak mısınız?
Önce kötü karakteri oynayan oyuncuya bakmak lazım.. Senaryodaki iyi oyuncuyla birleşince seyirci sempati duyar. 80’lerde Dallas’taki JR karakterini düşünün. Her şeye rağmen nasıl seviliyordu! Ama hayatla ilgili satranç oynayan bir kötü… Seri katillikten söz etmiyoruz. Bir de kumpas, kurguyu götürür. Ben de çok severim kötü karakter oynamayı, oynadım da. Bir dizide kötü karakterim. Arada bir ters köşe yapmakta fayda var.
■ Var mı sempati duyduğunuz bir kötü karakter?
Tiyatroda var, Macbeth.
■ Şu sıra ABD başkanlarıyla ilgili birçok dizi ve film yapılıyor. Liderler bazen kötü bazen de iyidir, oyuncular için bir nimet. Hangi lideri canlandırmak isterdiniz?
Lincoln oynandı, Kennedy de oynandı. ABD dışında Castro’yu oynamak çok güzel olurdu. Atatürk için keşke güzel senaryo yazılsa.
■ Fark ettik ki Zorlu PSM gibi mekânlarda sahnelenen oyunlara bilet bulmak çok zor ama kendi sahnelerinde oyunlar bu kadar kalabalık olmuyor. Sizce neden?
Şöyle yorumluyorum bu durumu; İstanbul trafiği o kadar zor ki insanlar böyle yerlerde aynı anda birkaç şeyi gerçekleştirme fırsatını yakalıyor. Alışveriş yapıyor, kahvesini içiyor, tiyatroya gidiyor… Ama ben yerinde izlemeyi tercih ederim. Gerçi şu sıra pek gidemiyorum. Şu an İstanbul’da kaç oyun var biliyor musunuz?
■ Bilmem, 300 kadar mı?
240. Dehşet bir rakam. Alternatif sahneler, şehir ve devlet tiyatroları… Ama iyi ve doğru tiyatronun peşinde olmalı.
‘Elektronik müziğe 2 dakika tahammül edemem’
 ■ Müziği çok sevdiğinizi biliyorum. Güncel müzikle aranız nasıl?
Pek hoş değil. Güncel müzikte melodi diye bir şey yok. Hele bilgisayarla yapılan müzikler mi, aman aman! Elektronik müziğe 2 dakika tahammül edemem.
■ Koleksiyonunu yaptığınız bir şey var mı?
Fotoğraf makineleri. Babamın bana hediye ettiği bir kamera var, onunla fotoğraf çekip karanlık odada basardık. Böyle para bile kazandım, hiç beklemiyordum. Değişik bir koleksiyon yok, 12 tane falan var. Güzel oyuncaklarım.■ Gülmeyi sever misiniz?
Çok, bayılırım! Eğlenmek için bir şey yapılmayan, kendiliğinden doğan ortamın peşindeyiz. Kolay kolay olmuyor. Eskisi kadar gülemiyorum, kimse gülemiyor. İçten gelen kahkahaların kıymetini bilmemiz lazım. Onu yakaladığınız zaman dünyada her şeyin önüne geçeriz. “İnsanoğlunun en büyük özelliği ve hayattaki avantajı nedir?” diye sorarlar. Bence cevap gülmek. İnsana bahşedilen en zengin eylem gülmek.

‘Sizde bir hayal kırıklığı var mı şu anda?’ 
■ Sizinle tanışmak isteyen çok kişi var. Ama bazen tanışmak istediğiniz kişiyle gerçekte olan kişi farklı çıkar. Sizle tanışan biri hayal kırıklığına uğrayabilir mi?
Uğrayabilir mi?
■ Bilmem…
Bence uğrayamaz. Benim hayat felsefem sade ve doğal olmak. Ben bunu çok seven bir adamım. Benimle tanıştınız, sizde bir hayal kırıklığı var mı şu anda?
■ Yoo…
(Gülüyor.) Kafalarında illüzyon yaratıp tanışınca şaşırıyorlar. Ama artık her şey çok göz önünde.
■ Son sorum, bu istek soru… Bıyıklarınızı kesecek misiniz?
(Kahkaha atıyor.) Öyle bir niyetim yok. Bıyıksız halimi hiç sevmiyorum. Aşk-ı Memnu bittikten sonra kestim, çok tuhaftı. Böyle daha iyiyim gibi geliyor.
■ Eklemek istediğiniz bir şey?
Şey diyorum; beni bu günlere getirenlere… (Kahkahalar) Çok teşekkür ederim, keyif aldığım sohbetlerdendi. Etkinliğe bekleriz!
Ece ULUSUM
Kamera arkası:

Related Posts

Kalben: Sürekli parlayamam

Ediz Hafızoğlu ve Çağrı Sertel: Transparan takılıyoruz

Ezhel’in annesi Ulya Turgut: Çocuğumun arkasındayım

Caz ve dahası

Lezzetli ama hep aynı Cappadox

‘Biz öyle çocuklar değiliz’